av.esercelikeser@gmail.com
0553 306 70 53
av.esercelikeser@gmail.com
0553 306 70 53
Fazla mesai hesaplama aracımızla kolaylıkla hesaplama yapabilirsiniz. Aşağıdaki fazla çalışma ücreti hesaplamadaki boşlukları doldurarak butona basınız. Ücretsiz ve doğru şekilde fazla mesai ücreti hesaplama alacağınızı hesaplayabilirsiniz.
Fazla mesai ücreti hesaplama aracı
2025 yılı itibarıyla, artan maliyetler ve değişen çalışma koşulları, doğru bir fazla mesai hesaplama işleminin önemini daha da artırmıştır. Eksik veya hatalı bir fazla mesai hesaplama, işçiler için ciddi hak kayıplarına, işverenler içinse gelecekte yüksek faizlerle birlikte yüklü tazminat davalarına yol açabilir.
Bu rehber hem işçilerin haklarını bilmesi hem de işverenlerin yasal yükümlülüklerini eksiksiz yerine getirebilmesi için fazla mesai hesaplama sürecinin tüm yasal detaylarını ve Yargıtay uygulamalarını adım adım açıklamaktadır.
Fazla mesai hesaplama veya İş Kanunu hakkında hukuki danışmanlık hizmeti ya da avukatlık hizmeti almak isterseniz, İstanbul Avukat Doğa Eser Eserçelik ile iletişime geçebilirsiniz.
Fazla çalışma, genel bilinen adıyla fazla mesai, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 63. maddesinde tanımlanan yasal çalışma sınırlarının aşılması durumunu ifade eder. Kanuna göre, haftalık normal çalışma süresi en fazla 45 saattir. Bu 45 saatlik sınırı aşan her bir saatlik çalışma, “fazla çalışma” (fazla mesai) olarak kabul edilir. Örneğin, bir işyerinde haftada 50 saat çalışan bir işçi, o hafta 5 saat fazla çalışma yapmış sayılır.
Bununla birlikte, kanun fazla sürelerle çalışma adında ikinci bir kavram daha tanımlamıştır. Eğer işçi ile işveren arasındaki iş sözleşmesinde haftalık çalışma süresi 45 saatin altında (örneğin 40 saat) olarak belirlenmişse, işçinin 40 saatten 45 saate kadar yaptığı çalışmalar fazla sürelerle çalışma, 45 saati aşan kısmı ise fazla çalışma olarak nitelendirilir.
Bu iki tanım arasındaki ayrım, yapılacak fazla mesai hesaplama işlemindeki ücret oranını doğrudan etkilediği için kritik öneme sahiptir. İşçinin bu çalışmalarının karşılığı, normal saatlik ücretinin kanunda belirtilen oranlarda artırılmasıyla ödenir ve bu ödemenin doğru yapılması, fazla mesai hesaplama işleminin temelini oluşturur.
Fazla çalışma ücretinin yasal çerçevesi, öncelikli olarak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 41. maddesi ile çizilmiştir. Bu madde, fazla mesainin tanımını, ücret oranlarını, azami sınırlarını ve koşullarını belirleyen temel dayanaktır. Kanuna ek olarak, “İş Kanununa İlişkin Fazla Çalışma ve Fazla Sürelerle Çalışma Yönetmeliği” de uygulamanın detaylarını, fazla mesai yaptırılamayacak işçileri, serbest zaman kullanım usulünü ve işçiden alınması gereken onayın şekli gibi önemli ayrıntıları düzenler.
Bu yasal düzenlemelere göre, fazla mesai için işçinin yazılı onayının alınması şarttır. Ayrıca, bir işçiye bir yılda yaptırılabilecek toplam fazla mesai süresi 270 saati aşamaz. Kanun, fazla çalışmanın (haftalık 45 saati aşan) her saati için normal saatlik ücretin %50 (yüzde elli) artırımlı, fazla sürelerle çalışmanın (sözleşme süresi ile 45 saat arası) ise %25 (yüzde yirmi beş) artırımlı ödenmesini emreder.
Bu oranlar asgari olup, iş sözleşmesi veya toplu iş sözleşmesi ile işçi lehine artırılabilir. Doğru bir fazla mesai hesaplama için bu yasal oranların esas alınması zorunludur.
Fazla çalışma ücreti alacaklarına ilişkin açılan iş davalarında, ispat yükü taraflar arasında paylaştırılmıştır. Yargıtay’ın yerleşik içtihatlarına (kararlarına) göre, işçi öncelikle fazla mesai yaptığını iddia ve ispat etmekle yükümlüdür.
İşçi, haftanın hangi günleri, hangi saat aralıklarında yasal sınırı aşan bir çalışma yaptığını somut delillerle ortaya koymalıdır. Bu deliller tanık beyanları, işyeri giriş-çıkış kayıtları (puantaj cetvelleri), e-posta yazışmaları, vardiya çizelgeleri veya işyeri iç sistem (bilgisayar, kart okuma) kayıtları olabilir.
İşçi fazla mesai yaptığını kanıtladıktan sonra, ispat yükü işverene geçer. Bu aşamada işveren, işçinin iddia ettiği bu çalışmaların karşılığının ödendiğini ispatlamak zorundadır. İşveren bu ispatı, usulüne uygun düzenlenmiş, imzalı ve fazla mesai tahakkukunu açıkça gösteren maaş bordroları veya bu ödemelerin yapıldığını kanıtlayan banka dekontları ile yapabilir.
Eğer işveren ödemeyi kanıtlayamazsa, mahkemece bilirkişi tarafından yapılacak fazla mesai hesaplama sonucuna göre ödeme yapmaya mahkûm edilir. İspat kuralları, fazla mesai hesaplama davalarının temelini oluşturur.
Maaş bordroları, fazla mesai hesaplama ve ödeme iddialarında en önemli yazılı delildir. İş Kanunu’nun 37. maddesi gereği işveren, işçiye yaptığı ödemelerde fazla çalışma gibi eklemeleri ayrıntılı gösteren bir hesap pusulası (bordro) vermek zorundadır. Eğer bordroda fazla mesai ücreti kalemi açıkça yer alıyor, bir tutar gösteriliyor ve bu bordro işçi tarafından imzalanmışsa, bu durum, bordroda yazan miktarın işçiye ödendiğine dair güçlü bir karine teşkil eder.
İşçi, bordroda yazandan daha fazla mesai yaptığını iddia ediyorsa, bu iddiasını ancak yazılı delille (örneğin puantaj kaydı) ispat edebilir. Ancak, Yargıtay’ın kabul ettiği çok önemli bir istisna ihtirazi kayıt uygulamasıdır. Eğer işçi, bordroyu imzalarken üzerine fazla mesai alacaklarım saklı kalmak kaydıyla şeklinde bir şerh düşerse, bordro artık ödemenin tam yapıldığına dair bir kanıt olmaktan çıkar.
Bordroda fazla mesai tahakkukunun hiç görünmemesi (sıfır olarak gösterilmesi) durumunda ise, işçi tanık dahil her türlü delille fazla mesai yaptığını ispatlayabilir ve imzalı bordro bu durumu engellemez.
Fazla mesai alacağı davalarında, özellikle işyeri kayıtlarının (puantaj vb.) bulunmadığı veya gerçeği yansıtmadığı durumlarda, tanık (şahit) beyanı en kritik delil haline gelir. İşçi, kendisiyle aynı dönemde çalışmış, çalışma düzenini ve mesai saatlerini bilen iş arkadaşlarını (halen çalışan veya eski çalışan) tanık olarak dinletebilir.
Tanık beyanlarının, fazla mesai hesaplama işlemine dayanak olabilmesi için soyut ve genel ifadelerden (“çok çalışırdık”, “bazen geç çıkardık”) ziyade, somut ve istikrarlı olması gerekir. Örneğin, “Hafta içi her gün akşam 20:00’ye kadar, ayda iki cumartesi de tam gün çalışırdık” gibi net beyanlar mahkemece dikkate alınır.
Ancak Yargıtay, tanık beyanlarının tamamen hafızaya dayalı olması nedeniyle hata payı olabileceğini, işçinin hastalık, izin, mazeret gibi nedenlerle her zaman iddia edilen sürede çalışmamış olabileceğini kabul etmektedir. Bu nedenle, tanık beyanlarına dayalı olarak yapılan fazla mesai hesaplama sonucunda bulunan brüt alacak üzerinden, “hakkaniyet indirimi” veya “takdiri indirim” adı altında (genellikle %30 oranında) bir indirim yapılır.
Fazla çalışma (mesai) ücreti hesaplama işlemi, işçinin normal çalışma ücretinin doğru tespit edilmesiyle başlar. Yasal düzenlemelere göre, fazla mesai ücreti “saatlik” ücret üzerinden belirlenir. Bu nedenle, öncelikle işçinin aylık maaşının saatlik karşılığının bulunması gerekir. Yargıtay’ın ve doktrinin kabul ettiği yerleşik uygulamaya göre, aylık maktu (sabit) ücret alan bir işçinin aylık maaşı 225’e bölünerek “normal saatlik ücreti” bulunur.
(Hesaplama: Haftalık 45 saat x 52 hafta / 12 ay = 195 saat ortalama aylık çalışma süresidir, ancak hafta tatili ücreti de giydirilmiş ücrete dahil edildiğinden, hesaplamalarda 7,5 saatlik günlük çalışma x 30 gün = 225 saat formülü esas alınır).
Bu saatlik ücret, fazla mesai hesaplama işleminin temelini oluşturur. Bulunan bu normal saatlik ücret, işçinin yaptığı çalışmanın türüne göre (fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma) kanuni artış oranlarıyla çarpılır.
Bu karmaşık süreç, özellikle giydirilmiş brüt ücret (yol, yemek, ikramiye gibi eklerin dahil edilmesi) üzerinden yapıldığında, hak kaybı yaşamamak için bir fazla mesai hesaplama aracının kullanılmasını veya uzman bir avukattan destek alınmasını gerektirir.
Fazla mesai (çalışma) ücreti hesaplama yöntemi, 4857 sayılı Kanun’un 41. maddesine göre iki farklı oran üzerinden yapılır:
Fazla çalışma ücreti, niteliği itibarıyla İş Kanunu’nun 32. maddesinde tanımlanan ücret ekidir ve ödenmesi gereken ayın maaşıyla birlikte muaccel (talep edilebilir) hale gelir. İş Kanunu’nun 34. maddesi, ücreti gününde ödenmeyen işçiyi korumak amacıyla özel bir faiz hükmü getirmiştir. Buna göre, zamanında ödenmeyen fazla mesai ücretleri için mevduata uygulanan en yüksek faiz oranı uygulanır.
Bu faiz oranı, yasal faizden veya ticari işlere uygulanan avans faizinden çok daha yüksektir ve bankaların fiilen mevduata uyguladıkları en yüksek faiz oranıdır. Bu yüksek faiz oranı, işvereni zamanında ödeme yapmaya teşvik etmeyi amaçlar. Faiz, alacağın muaccel olduğu tarihten (yani ödenmesi gereken maaş gününden) itibaren işlemeye başlar. Bir fazla mesai hesaplama davasında, bilirkişi raporu sadece ana alacağı değil, aynı zamanda bu özel faiz türü üzerinden işleyecek faizi de hesaplayarak mahkemeye sunar.
4857 sayılı İş Kanunu’nun 41. maddesi, işçiye fazla mesai ücreti almak yerine “serbest zaman” kullanma hakkı da tanımıştır. Bu, bir fazla mesai hesaplama alternatifi değil, bir ödeme yöntemi tercihidir. Bu tercihin geçerli olabilmesi için işçinin yazılı bir talepte bulunması zorunludur; işveren tek taraflı olarak para yerine izin kullan diyemez. İşçi bu talebini yaparsa, ücret zammı oranında artırılmış süre kadar dinlenme hakkı kazanır:
İşçi, hak ettiği bu serbest zamanı, 6 ay içerisinde, çalışma günleri içinde ve ücretinde herhangi bir kesinti olmadan (yani normal maaşını alarak) kullanabilir. Bu izin, yıllık izin veya resmi tatillerle birleştirilemez veya mahsup edilemez. Eğer iş sözleşmesi sona erer ve kullanılmamış serbest zaman hakkı varsa, bu süreler son ücret üzerinden paraya çevrilerek işçiye ödenmek zorundadır.
Fazla mesai ücretinin ne zaman ödeneceği, Fazla Çalışma Yönetmeliği’nin 10. maddesinde ve İş Kanunu’nun genel ücret ödeme hükümlerinde belirtilmiştir. Buna göre, işçinin hak ettiği fazla çalışma ve fazla sürelerle çalışma ücretleri, normal çalışmalarına ait ücretlerle birlikte ödenir. Yani, işçi maaşını aylık alıyorsa, ilgili ayda yaptığı fazla mesailerin ücreti, o ayın maaş bordrosuna yansıtılmalı ve maaş ödeme gününde hesabına yatırılmalıdır.
İş Kanunu’nun 37. maddesi uyarınca, bu ödemelerin ücret bordrosunda ve işçiye verilen ücret hesap pusulasında fazla çalışma ücreti olarak açıkça ve ayrı bir kalem olarak gösterilmesi zorunludur. Ücretin, maaş günü üzerinden 20 gün içinde (mücbir sebep olmaksızın) ödenmemesi durumunda, işçi İş Kanunu’nun 34. maddesi uyarınca iş görme borcunu yerine getirmekten kaçınma hakkını kullanabilir. Eksik fazla mesai hesaplama veya geç ödeme, işçi için haklı fesih nedenidir.
Fazla çalışma ücreti, kural olarak 45 saatlik yasal sınırı aşan her işçi için bir haktır. Ancak Yargıtay içtihatları, bazı çalışan gruplarının bu hakkın istisnası olduğunu kabul etmiştir. Bu istisnanın en belirgin örneği üst düzey yöneticilerdir.
Bir işyerinde genel müdür, genel müdür yardımcısı, bölge müdürü veya fabrika müdürü gibi en üst seviyede yetkiye sahip, işyerinin tamamını sevk ve idare eden, çalışma saatlerini bizzat kendisi belirleyen ve bu yüksek sorumluluğuna karşılık çok yüksek bir ücret alan yöneticilerin, kural olarak fazla mesai ücreti talep edemeyeceği kabul edilir.
Buradaki mantık, bu kişilerin mesai mefhumuna tabi olmadan, işin gerektirdiği esneklikte çalıştığı ve maaşlarının bu esnekliği zaten kapsadığı yönündedir. Ancak, “üst düzey yönetici” kavramı dar yorumlanır. Bir şef, ekip lideri veya departman müdürü (maaşı emsallerine göre çok yüksek değilse ve çalışma saatleri üstleri tarafından belirleniyorsa) bu kapsama girmez ve fazla mesai ücreti talep edebilir. Bu nedenle, bir fazla mesai hesaplama talebinde bulunmadan önce kişinin pozisyonunun bu istisna kapsamında olup olmadığı incelenmelidir.
İş Kanunu ve ilgili yönetmelik, bazı işçi gruplarının sağlıklarını ve sosyal durumlarını korumak amacıyla, ücreti ödense dahi hiçbir şekilde fazla mesai yaptırılmasını yasaklamıştır. Bu kişilere fazla çalışma yaptırmak, işverenin yasal yükümlülüklerine aykırı hareket etmesi anlamına gelir ve idari para cezalarına tabidir. Fazla mesai (çalışma) yaptırılamayacak işçiler şunlardır:
Fazla çalışma ücreti, İş Kanunu’nun 32. maddesinde tanımlanan geniş ücret kavramına dahil bir alacaktır. 4857 sayılı İş Kanunu’nun 32. maddesinin son fıkrası ve Ek Madde 3 hükümleri uyarınca, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve yıllık izin ücreti gibi alacaklarla birlikte, fazla mesai ücreti alacaklarında da zamanaşımı süresi 5 (beş) yıldır. Bu 5 yıllık süre, alacağın muaccel (talep edilebilir) olduğu tarihten itibaren işlemeye başlar.
İşçi çalışmaya devam ederken, her ay hak edip alamadığı fazla mesai ücreti için zamanaşımı o ayın maaş ödeme gününden itibaren ayrı ayrı işler. Yani, 2025 yılının Kasım ayında dava açan bir işçi, 2020 yılının Kasım ayından önceki fazla mesai alacaklarını talep edemez; bu alacaklar zamanaşımına uğramış olur.
Eğer iş sözleşmesi feshedilmişse, 5 yıllık zamanaşımı süresi fesih tarihinden itibaren başlar. Dava açıldığında zamanaşımı süresi kesilir. Bu süre, fazla mesai hesaplama sonucunda ortaya çıkan alacağın ne kadarlık bir kısmının yasal olarak talep edilebileceğini belirler.
İşçinin fazla mesai ücretinin eksik ödenmesi veya hiç ödenmemesi, işveren tarafından iş sözleşmesinin esaslı bir unsurunun (ücret ödeme borcu) ihlali anlamına gelir. Bu durum, işçiye önemli yasal haklar tanır.
Fazla çalışma ücreti alacaklarına ilişkin uyuşmazlıklarda görevli mahkeme, 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu uyarınca İş Mahkemeleridir. İş Mahkemesinin bulunmadığı yerlerde ise Asliye Hukuk Mahkemesi, İş Mahkemesi sıfatıyla davaya bakar. Ancak, 2018 yılından itibaren işçi alacaklarına ilişkin davalarda (fazla mesai, kıdem, ihbar vb.) dava açmadan önce zorunlu arabuluculuk kurumuna başvurulması bir dava şartı haline gelmiştir.
Arabulucuya başvurmadan açılan davalar, mahkeme tarafından “dava şartı yokluğu” nedeniyle usulden reddedilir. Arabuluculuk sürecinde anlaşma sağlanamaması halinde, son tutanağın düzenlenmesinden itibaren iki hafta içinde İş Mahkemesi’nde dava açılabilir. Yetkili mahkeme ise, davalı işverenin (gerçek veya tüzel kişi) yerleşim yerinin bulunduğu yer mahkemesi veya işin (fiilen) yapıldığı yer mahkemesidir.
İşçi, bu iki yetkili mahkemeden birini seçerek davasını açabilir. Bu dava, fazla mesai hesaplama bilirkişi raporlarının ve tanık beyanlarının sunulduğu nihai aşamadır.
Fazla mesai ücreti hesaplama, işçinin “giydirilmiş brüt saatlik ücreti” üzerinden yapılır. İlk adım, işçinin aylık brüt maaşına yol, yemek, ikramiye gibi düzenli ek ödemelerin eklenmesiyle “giydirilmiş brüt ücretin” bulunmasıdır. Yargıtay uygulamasına göre bu toplam tutar, aylık standart çalışma saati olan 225’e bölünerek işçinin bir saatlik normal ücreti tespit edilir. İş Kanunu’na göre yasal sınır haftalık 45 saattir. Eğer çalışma 45 saati aşmışsa, bu “fazla çalışma” sayılır ve aşılan her saat için saatlik ücret %50 zamlı (1,5 katı) ödenir. Eğer sözleşme 45 saatin altında (örn: 40 saat) ise, 40 ile 45 saat arası “fazla sürelerle çalışma” olarak %25 zamlı (1,25 katı) ödenir. Bu nedenle doğru bir fazla mesai hesaplama için öncelikle haftalık çalışma dökümünün net olması şarttır.
“1 günlük mesai ücreti” ifadesi genelde iki durumu kapsar: Hafta tatili (genellikle Pazar) çalışması veya Ulusal Bayram/Genel Tatil çalışması. 4857 sayılı İş Kanunu’na göre, işçiye normalde çalışmadığı hafta tatilinde (Madde 46) çalıştırılırsa, o günün ücretine ek olarak çalıştığı sürenin %50 zamlı karşılığı ödenir. Eğer 7,5 saat çalışmışsa, normal 1 günlük ücretine ilaveten 7,5 saatlik ücretinin 1,5 katını daha alır. Ancak, Ramazan Bayramı, Kurban Bayramı, 29 Ekim gibi ulusal bayram ve genel tatil günlerinde (Madde 47) çalışırsa, normal ücretine ek olarak çalıştığı her gün için 1 günlük ücreti daha ödenir. Yani o gün için toplam 2 günlük ücret alır. Bu durum, normal hafta içi yapılan fazla mesai hesaplama işleminden farklıdır ve “1 günlük mesai” olarak bilinir.
Brüt fazla mesai ücretini nete çevirmek, normal maaş hesaplamasıyla aynı yasal kesintilere tabidir. Bilirkişi raporları ve fazla mesai hesaplama araçları genellikle brüt tutarı belirler. Bu brüt tutardan net tutara ulaşmak için sırasıyla şu kesintiler yapılır: 1) SGK İşçi Primi (%15), 2) Gelir Vergisi (%15’ten başlar), ve 3) Damga Vergisi (%0,00759). En önemli nokta şudur: Fazla mesai geliri, işçinin o ayki normal maaş gelirine eklenir ve Gelir Vergisi matrahı bu toplam üzerinden hesaplanır. Bu durum, işçinin yıl içinde daha hızlı bir şekilde %20, %27 gibi üst vergi dilimlerine girmesine neden olur. Dolayısıyla, fazla mesainin net tutarı, hangi vergi diliminde olduğunuza bağlı olarak ay’dan ay’a değişiklik gösterebilir.
Aylık çalışma saatinin kaç olarak kabul edileceği, fazla mesai hesaplama davalarındaki en temel tartışmalardan biridir. İşçinin “aylık maktu (sabit) ücret” alması durumunda, Yargıtay’ın yerleşik içtihatları ve bilirkişi uygulamaları, aylık çalışma saatinin 225 saat olarak kabul edilmesi yönündedir. Bu hesabın temeli şudur: İşçinin aldığı sabit aylık maaş, 30 günlük bir ücreti kapsar (çalışılan günler + hafta tatili). Yasal haftalık 45 saatlik çalışma süresi 6 güne bölündüğünde, günlük çalışma süresi 7,5 saat olarak bulunur. 30 günlük maaşın 7,5 saatlik günlük çalışmaya bölünmesiyle (30 gün x 7,5 saat/gün = 225 saat), işçinin bir saatlik normal ücreti bulunur. İş Mahkemeleri’ndeki fazla mesai hesaplama raporlarında standart uygulama 225 saattir.
Bu soru, “yemek hakkı” (ücreti) değil, yasal “ara dinlenmesi” (mola) süresi ile ilgilidir. 4857 sayılı İş Kanunu’nun 68. maddesi, çalışma süresine göre verilmesi zorunlu olan asgari ara dinlenme sürelerini net olarak belirlemiştir. 8 saatlik bir çalışma, “yedibuçuk saatten fazla süreli” iş kategorisine girer. Bu nedenle, 8 saat çalışan bir işçiye en az 1 (bir) saat ara dinlenmesi verilmesi yasal bir zorunluluktur. Bu süre iş sözleşmesiyle artırılabilir ancak azaltılamaz. Önemli bir nokta, ara dinlenme sürelerinin çalışma süresinden sayılmamasıdır. Yani, sabah 08:00’de işe başlayıp 1 saat mola kullanan ve 8 saat fiilen çalışan bir işçi, akşam 17:00’de işten çıkar. İşçinin 9 saat işyerinde kalması, 1 saat ara dinlenmesi kullandığı için 9 saat çalıştığı anlamına gelmez ve bu durum fazla mesai hesaplama işlemine dahil edilmez.
Fazla mesai ücreti için kesilen vergi oranı sabit değildir; işçinin o an bulunduğu Gelir Vergisi dilimine göre değişir. Fazla mesai, normal bir ücret geliri sayılır ve (SGK primi düşüldükten sonraki) brüt tutar, işçinin o ayki kümülatif vergi matrahına eklenir. 2025 yılı Gelir Vergisi tarifesine göre bu oran %15’ten başlar, gelir arttıkça %20, %27, %35 ve %40’a kadar yükselir. Örneğin, yılın ilk aylarında %15’lik dilimde olan bir işçi, aldığı fazla mesailer nedeniyle hızla %20’lik dilime geçebilir. Bu durumda, fazla mesai ücretinin bir kısmı %15’ten, üst dilime taşan kısmı ise %20’den vergilendirilir. Yani, “fazla mesaiden hep %15 kesilir” demek yanlıştır. Kesinti oranı, işçinin toplam kazancının yıl içinde ulaştığı vergi dilimine bağlıdır.
4857 sayılı İş Kanunu’nun 41. maddesi, bir işçinin yıllık fazla mesai süresine azami 270 saat sınırı getirmiştir. Bu sınır, işçinin sağlığını korumaya yönelik emredici bir kuraldır. Eğer işçi, onayı olsa dahi, yılda 270 saatten fazla çalıştırılmışsa, bu durum işveren için yasal bir ihlal teşkil eder ve idari para cezası yaptırımına tabidir. İşçi açısından ise, 270 saati aşan kısmın ücretini alıp alamayacağı sorusu önemlidir. Yargıtay’a göre, 270 saati aşan her saat için de işçi, %50 zamlı fazla mesai ücretine hak kazanır. Sınırın aşılmış olması, işvereni bu ücreti ödeme yükümlülüğünden kurtarmaz; işçi fiilen çalıştığı her saatin karşılığını alır. Ayrıca, sürekli olarak bu yasal sınırın aşıldığı bir işyerinde çalışmak, işçi için “çalışma koşullarının uygulanmaması” sebebiyle haklı nedenle fesih (Madde 24) hakkı doğurabilir.
